Boehoe, snifsnif, tranen met tuiten: ANNE IS VERHUISD! En wel naar het volgende adres:

http://annelogt.blogspot.com

Ik zie jullie daar!

Bah ik kan op een of andere duistere reden geen plaatjes meer op mijn weblog zetten met die o zo mooie knop in het weblogberichtding (duidelijker dan dit wordt het niet). Als ik op het knopje druk en van mijn computer de afbeelding selecteer die ik wil invoegen gaat het nog goed, maar daarna kan ik op ‘Afbeelding invoegen’ klikken tot ik een ons weeg, maar gebeurt er niets, of in het pop-upscherm komt te staan ‘Webpagina kan niet worden weergegeven’. Wie weet hoe ik dit kan fixen? Zou diegene zich willen melden en in ruil voor mijn eeuwige dank en toewijding zijn of haar oplossing met mij willen delen?

Ik schrok me een hoedje toen ik laatst bij de C&A was en een beha zag met daarop in strass-steentjes: ‘Mrs. Smit’. Ten eerste vraag ik me af wie dat koopt, ten tweede vraag ik me af wie dat met waardigheid kan dragen en ten derde vraag ik me af of Yolanthe Cabau van Kasbergen zich niet de ziekte lacht.

Sleep de kwijlemmers, tissues, druipbakjes en handdoekjes maar aan: Anne heeft een nieuwe tvshow ontdekt. Een fantastische musicalshow waarin Andrew Lloyd Webber de Joseph voor zijn nieuwe West End Musical Joseph and the amazing technicolor dreamcoat. Dit heeft tot gevolg dat mijn oog wordt getrokken door hitsige mannen in pakken en andere leuke kleren die mooie liedjes zingen en over het podium heen dartelen op BBC 1. Klinkt gay, is het niet. Ik ben fan.

Fokking geniaal zeg ik je! En ik zeg niet vaak fokking, kun je nagaan! Die koetjesrepen komen hard!

Ik kan weer een film schrappen van mijn lijstje met films die ik ooit nog eens moet zien. Gisteren heb ik namelijk ein-de-lijk Fight Club gekeken, en dat is bijzonder goed bevallen. Wat een geweldige film, ik ga niet eens meer een poging doen tot het beschrijven ervan.

Verder: morgen zou ik graag Edward Norton, Brad Pitt en een flinke rol beschuit op mijn deurmat willen hebben liggen. Bij voorbaat dank.

Zuchtenzwijmel.

Soms verbaas ik mezelf. Niet vaak, maar als het gebeurt is het flink raak. Zonet sloeg het opeens toe, zomaar vanuit het niets. Het is eigenlijk een hele gewone dag, met gewone dingen als college, de was doen en boodschappen halen. Ik stond voor de spiegel en poetste mijn tanden toen het gebeurde. Mijn oog viel op zijn scheermesje en zijn tandenborstel op het plankje onder mijn spiegel. Ik moest glimlachen (en dat is best lastig als je je tanden aan het poetsen bent) en verbaasde mezelf. Nooit geweten dat je zo verliefd op iemand kunt zijn.

Ondanks een flink diepe snee in mijn wijsvinger, een bibbertje in mijn stem aan het begin en het feit dat er veel bekenden waren gisterenavond ging mijn gitaargepingel en begeleidend geneurie nog best goed, om mezelf maar even op de borst te kloppen. En applaus is altijd leuk, zeker als het voor jou is, en het maakt niet uit als het alleen uit beleefheid is.

Ik heb pralinxc3xa9chocoladepasta en ik vroeg me af of het erg is als ik de pot leeglepel. Het is wel vies in ieder geval. Ik denk er nog even over na.

En voor de liefhebbers een impressie (ik kan maar maximaal 3min filmen met mijn Canon Powershotje dus sommige liedjes zijn aan het einde afgebroken snifboehoe):

Ilse de Lange – I’d be yours

Anne – By the sea

Anne – In my palace

Mijn dag wordt druk, verschrikkelijk druk. Vol met rennen, springen, vliegen, duiken, vallen en weer opstaan (met dank aan Herman van Veen). En vanavond moet ik optreden, dus het wordt ook nog eens een spannende dag, aangezien ik al anderhalf jaar mijn gitaar niet meer om mijn nek heb gehangen voor een publiek anders dan mijn teddyberen (en mijn oma). Hoe ik de dag precies door ga komen weet ik niet, want met vijf uurtjes slaap (lang leve Grey’s Anatomy en huisgenoten die weg zijn en vergeten dat hun wekker om vijf uur ‘s nachts af gaat) voel ik me niet echt ‘topfit’. Het enige dat ik weet is dat ik dringend koffie nodig heb, en snel een beetje.